بیعان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیعان . [ ب َی ْ ی ِ ] (ع اِ) مثنای بَیِّع. خرنده و فروشنده، مانند قمران . (از منتهی الارب ). البائع و المشتری ؛و منه الحدیث : البیعان (المتبایعان ) بالخیار ما لم یتفرقا. (از ذیل اقرب الموارد بنقل از لسان العرب ).