بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۶۹۲

سخت جانی از من محزون که باور داشته‌ست زندگانی بی‌تو این مقدار لنگر داشته‌ست خار خار موج در خونم قیامت می‌کند خنجر نازت‌نمی‌دانم چه‌جوهر داشته‌ست بر رهت چون نقش پا از من صدایی برنخاست پهلوی بیمار الفت طرفه بستر داشته‌ست حسرت مستان این بزم از فضولی می‌کشم شرم‌اگر باشد عرق‌هم می‌به‌ساغر داشته‌ست بزمها از رشته شمعی‌ست لبریز فروغ اینقدر بالیدنم پهلوی لاغر داشته‌ست پروازها جمع است در مژگان من گر همه خوابیده باشم بالشم پر داشته‌ست ؟ پروازها جمع است درمژگان من پنجه بیکار هم خاریدن سر داشته‌ست نیست جز نامحرمی آثار این زندانسرا خانه زنجیر یکسر حلقه در داشته‌ست دست بر هم سودن ما آبله آورد بار چون‌صدف بیحاصلی‌ها نیزگوهر داشته‌ست چون تریا پا به‌گردون سوده‌ایم از عاجزی آبله ز خاک ما را تاکجا برداشته‌ست دل مصفاکن جهان تسخیری آن مقدار نیست آینه صیقل زدن ملک سکندر داشته‌ست بیدل از خورشید عالمتاب باید وارسید یک دل روشن چراغ هفت‌کشور داشته‌ست