بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۶۹

خار غفلت می‌نشانی در ریاض دل چرا می‌نمایی چشم حق بین را ره باطل چرا مرغ لاهوتی چه محبوس طبایع مانده‌ای شاهباز قدسی و بر جیفه‌ای مایل چرا بحرتوفان جوشی وپرواز شوخی موج‌تست مانده‌ای‌افسرده ولب‌خشک چون‌ساحل چرا چشم واکن‌گلخن ناسوت‌مأوای تونیست برکف خاکستر افسرده بندی دل چرا نیشی یأجوج، سد جسم درراه توچیست نیستی هاروت مردی در چه بابل چرا غربت‌صحرای امکانت دوروزی بیش نیست از وطن یکباره‌گشتی اینقدر غافل چرا زین قفس تا آشیانت نیم‌پروازست و بس بال همت برنمی‌افشانی‌ای بسمل چرا قمری یک سروباش وعندلیب یک چمن می‌شوی پروانه‌گرد شمع هرمحفل چرا ابر اینجا می‌کند ازکیسه دریا کرم ای توانگر برنیاری حاجت سایل چرا ناقه وحشت‌متاعان دوش آزدی تست چون شرربرسنگ باید بستنت محمل چرا خط سیرابی ندارد مسطر موج سراب بیدل این دلبستگی برنقش آب وگل چرا