بیابان مرگ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیابان مرگ . [ م َ ] (ص مرکب ) آنکه در بیابان بمیرد و احوالش کسی را معلوم نشود. (آنندراج ). هلاک شده در بیابان . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) : در جهان یا رب بیابان مرگ باد هرکه ما را رهنمون کس کند. ملافوقی (از آنندراج ).