بی عرضه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(عُ ض ِ) [ فا - ع. ] (ص مر.) ناتوان، بی مصرف، بیکاره.<br>

فرهنگ فارسی معین

(عُ ض ِ) [ فا - ع. ] (ص مر.) ناتوان، بی مصرف، بیکاره.

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بی عرضه . [ ع ُ ض َ / ض ِ ] (ص مرکب ) (از: بی + عرضه ) (در تداول عوام و ظاهراً بغلط) (یادداشت مؤلف )، کسی که دارای بزرگی و بزرگ منشی نباشد. آدم بی مصرف بیکاره .آدم بی وجود که از وی کاری ساخته نباشد. بی تشخص . زبون . فرومایه . مقابل باعرضه . (از ناظم الاطباء). آدم ناقابل و بی مصرف . کسی که کارها را با بی لیاقتی انجام دهد. (فرهنگ عامیانه ٔ جمالزاده ). رجوع به عرضه شود.

مترادف و متضاد واژه‌دان

بی‌حال، بی‌صلاحیت، بی‌بخار، بی‌کفایت، بی‌لیاقت، نالایق (متضاد: باکفایت، لایق) تنبل، ناکارآمد، لش (متضاد: کارآ، کارآمد، باعرضه، عرضه‌مند)

واژگان فارسی سره واژه‌دان

چلمن، پخمه

پخمه، بیکاره، بی‌دست و پا

فرهنگ املایی واژه‌دان

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بی‌حال، بی‌صلاحیت، بی‌بخار، بی‌کفایت، بی‌لیاقت، نالایق ≠ باکفایت، لایق تنبل، ناکارآمد، لش ≠ کارآ، کارآمد، باعرضه، عرضه‌مند