بهوت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بهوت . [ ب َ ] (ع ص ) بسیار دروغ باف . ج، بُهْت، بُهوت . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).