بهجت

(بِ یا بَ جَ) [ ع. بهجة ]<BR>۱- (مص ل.) شادمان شدن.<BR>۲- (اِمص.) زیبایی.<BR>۳- سرور، شادی.<br>

(بِ یا بَ جَ) [ ع. بهجه ] ۱- (مص ل.) شادمان شدن. ۲- (اِمص.) زیبایی. ۳- سرور، شادی.

بهجت . [ ب َ ج َ ] (ع اِمص )شادمانی و تازگی . (غیاث ) (آنندراج ). سرور و شادی و شادمانی . (ناظم الاطباء) : آن ولایات دیگر بار ببهجت ملک و روای سلطنت او آراسته گشت . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ تهران ص ٣٠١). ◄ (مص ) شادمان شدن . (فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به بهجة شود. ◄ (اِمص ) زیبایی و خوبی . (غیاث ) (آنندراج ). خوبی دیدار. زیبایی . (فرهنگ فارسی معین ) : یکی از متعلمان کمال بهجتی داشت و طیب لهجتی . (گلستان ). آفتاب رحمت قمرسریر کیوان منزلت مشتری خمیر ناهیدبهجت . (حبیب السیر). ◄ شوق . (ناظم الاطباء). ♦ پربهجت ؛ با شادمانی زیاد و سرور بسیار. (از ناظم الاطباء).

نام مردانه