بهبهانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهبهانی . [ ب ِ ب َ ] (اِ) نام قسمتی از موسیقی . (یادداشت بخط مؤلف ).
بهبهانی . [ ب ِ ب َ ] (اِخ ) سیدعبداﷲ (آیةاﷲ). از روحانیان طراز اول تهران و رهبر شجاع آزادیخواهان، در انقلاب مشروطیت . وی رهبری مشروطه طلبان را برعهده داشت و با همکاری سید محمد طباطبائی با نیروهای استبداد مبارزه کرد و پس از پیروزی انقلاب و استقرار حکومت مشروطه در تیرماه ١٢٨٨هَ . ش . بوسیله ٔ چندین ناشناس در خانه ٔ خود بقتل رسید. (فرهنگ فارسی معین ).