بهانه جویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهانه جویی . [ ب َ ن َ / ن ِ ] (حامص مرکب ) عمل بهانه جو. بهانه طلبیدن . (فرهنگ فارسی معین ). دست آویزی . عذرطلبی : و از حجت گویی و بهانه جویی او آگاه نه . (سندبادنامه ص ٢٨٩).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی