بهاز

(بِ) (اِ.) اسب نجیب و اصیل که برای جفت گیری آن را در میان گلة اسب رها کنند.<br>

(بِ) (اِ.) اسب نجیب و اصیل که برای جفت گیری آن را در میان گله اسب رها کنند.

بهاز. [ ب َ ] (اِ) اسب اصیلی را گویند که در ایلقی بجهت نتاج گرفتن سر دهند. (برهان ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء) (از فرهنگ فارسی معین ).