به روزگار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
به روزگار. [ ب ِه ْ زْ / زِ ] (ص مرکب ) نیک بخت . سعادتمند. خوشحال . شاد : نخست آفرین کرد بر کردار کز اویست فیروز و به روزگار. فردوسی . همی پرورانیدش اندر کنار بدو شادمان بود و به روزگار. فردوسی . همیشه بزی شاد و به روزگار همیشه خرد بادت آموزگار. فردوسی .