بنه بستن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنه بستن . [ ب ُ ن َ / ن ِب َ ت َ ] (مص مرکب ) کنایه از کوچ کردن و سفر کردن . (برهان ) (انجمن آرا) (رشیدی ) (ناظم الاطباء). سفر کردن . (غیاث ) (آنندراج ) (فرهنگ فارسی معین ) : بنه بست زین کوی هفتاد راه به هفتم فلک برزده بارگاه . نظامی .