بلکفه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلکفه . [ ب ِ ک ِ ف َ / ف ِ ] (ع ص مرکب، اِ مرکب ) مشتق از بلاکیف است، و در اصطلاح علم کلام، قائل بودن به وجود محسوس است بر روش اشاعره در بحث رؤیت . (از برهان ) (از آنندراج ) (از فرهنگ فارسی معین ) : قد شهوه بخلقه فتحوفوا شفع الوری فتسندوا بالبلکفه . جاراﷲ زمخشری .