واژه جو

بلکا

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بلکا. [ ب ِ ] (ترکی، ص، اِ) دانا. (شرفنامه ٔ منیری ). حکیم و دانشمند. (دیوان لغات الترک از حاشیه ٔ تاریخ بیهقی چ فیاض ص ١٥٥). بلگا. و رجوع به بلگا شود. ◄ اشتربچه . (شرفنامه ٔ منیری ).

معنی بلکا | واژه جو