بلوع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلوع . [ ب َ ] (ص، اِ) بسیاربلعنده . ◄ شراب . ◄ اسم است دارویی را که بلعیده شود. (از ذیل اقرب الموارد). ◄ قدر بلوع ؛ دیگی فراخ شکم . (منتهی الارب ). دیگ وسیع که هرچه درآن ریزند فروخورد. (از ذیل اقرب الموارد از تاج ).