بلا

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(بَ) [ ع. بلاء ] (اِ.) ۱- آزمایش. ۲- سختی، گرفتاری. ۳- مصیبت، آفت. ۴- بدبختی ای که بدون انتظار و بی سبب بر سر کسی وارد آید. ۵- ظلم، ستم. ؛ ~ بر سر کسی آوردن کسی را گرفتار زحمت کردن.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

آزار، آسیب، آشوب، آفت، بلیه، رزیه، رنج، سختی، فاجعه، فتنه، گزند، محنت، مشقت، مصیبت آزمایش، آزمون، امتحان زرنگ، ناقلا ≠ پخمه