بقم
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ قَ) [ معر. ] (اِ.) درختی بلند و تناور با گلهای ریز و برگهایی مانند برگ بادام، دارای میوهای گرد و سرخ رنگ. از این درخت مادة رنگینی به نام هماتین یا هماتوکسیلین میگیرند که برای ساختن رنگهای بنفش، آبی، سرخ، خاکستری و سیاه استفاده میشود و در رنگرزی پارچههای ابریشمی و پشمی به کار میرود.<br>