بشکفیدن

بشکفیدن . [ ب ِ ک ُ دَ ] (مص ) شکفیدن . باز شدن غنچه و مانند آن . شکفته شدن غنچه . شکفتن : چو کاوس گفتار خسرو [کی ...] شنید رخانش بکردار گل بشکفید. فردوسی . چو گل بشکفید از مل سالخورد رخ نامداران و شاه نبرد. فردوسی . گلی بد که شب تافتی چون چراغ بروزی دو ره بشکفیدی بباغ . اسدی (گرشاسب نامه ). چون آن بدید شادمان گشت و روحش چون گل بشکفید. (اسکندر نامه نسخه ٔ خطی سعید نفیسی ). ... و گنبد گل سرخ که تمام بشکفیده نباشد. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). ◄ بمجاز شادمانه شدن . بشاش گشتن : پسر نیز چون چهره ٔ باب دید دلش در تن از خرمی بشکفید. (یوسف و زلیخا). و رجوع به بشکفیدن و شکفتن شود.