برنکان

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

برنکان . [ ب َ رَ ] (ع اِ) گلیم سیاه . (منتهی الارب ). کساء سیاه . (از اقرب الموارد). برکان . برکانی . ج، بَرانِک . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).