برندگی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برندگی . [ ب َ رَ دَ /دِ ] (حامص ) صفت برنده . چگونگی آنکه بَرَد. (یادداشت دهخدا). قابلیت بُرد. رجوع به برنده و بردن شود.
برندگی . [ ب ُ رَ / ب ُ رْ رَ دَ / دِ ] (حامص ) صفت برنده . تیزی . (یادداشت دهخدا). عمل برنده . برش . (فرهنگ فارسی معین ) : چو شه دید کو سنگ را آس کرد ز برّندگی نامش الماس کرد. نظامی .