برطپیدن

برطپیدن . [ ب َ طَ دَ ](مص مرکب ) طپیدن . تپیدن . بی قراری کردن : نرنجم ز خصمان اگر برطپند کزین آتش پارسی در تبند. سعدی . ♦ دل برطپیدن ؛ مضطرب و پریشان شدن : چو ارجاسب پیکار زآنگونه دید ز غم سست گشت و دلش برطپید. فردوسی . و رجوع به طپیدن و تپیدن شود.