بربالیدن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بربالیدن . [ ب َ دَ ] (مص مرکب ) بالیدن . نشاءة. شبول ؛ بربالیدن کودک . (تاج المصادر بیهقی ). رجوع به بالیدن شود.