بربافتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بربافتن . [ ب َ ت َ ] (مص مرکب ) بافتن . رجوع به بافتن شود. ◄ از خود درآوردن . جعل کردن . ♦ بربافتن دروغ ؛ اختلاق . افک . افجار. فرابافتن . خرق . اختراق . افجار؛ از خود گفتن سخنی را و بربافتن آن بی شنیدن . ◄ مداهنه . (منتهی الارب ).