بداندیشه

بداندیشه . [ ب َ اَ ش َ / ش ِ ] (ص مرکب ) بداندیش . بدفکر. بدخیال . بدگمان . بدسگال . که اندیشه ٔ بد در سر پرورد. ج، بداندیشگان : هنرپرور و راد وبخشنده گنج از این تخمه هرگز نبد کس به رنج نهادند بر دشمنان باژ و ساو بداندیشگان بارکش همچو گاو. فردوسی . چنین روز، روزت فزون باد و بخت بداندیشگان را نگون باد بخت . فردوسی . سپه را ز دشمن تن آسان کنیم بداندیشگان را هراسان کنیم . فردوسی . که پور پشنگ آن بداندیشه مرد کجا جای گیرد بروز نبرد. فردوسی . نگویم بداندیشه را نیز بد کز آن گفته باشم بداندیش خود. نظامی . ♦ بداندیشه گشتن ؛ بدگمان و بداندیش شدن، بدخواه شدن . دشمن شدن : چو دیدی که دارا جفاپیشه گشت گناهی نه، با من بداندیشه گشت . نظامی .