بجان

بجان . [ ب َج ْ جا ] (اِخ ) محلی بین فارس و اصفهان و تلفظ جیم در زبان فارسیان بین جیم وشین بوده است . (از معجم البلدان ). موضعی است میان فارس و اصفهان و عجم بشان میگویند. (مرآت البلدان ).

بجان . [ ب ِ ] (ق مرکب ) از جان . از ته دل . از صمیم دل . از دل و جان . ♦ بجان زدن ؛ تا پای جان زدن . سخت دفاع کردن و کوشیدن . ♦ بجان سوختن ؛ از ته دل سوختن . سخت سوختن : مگر باور نمیداری ز حق آن که می سوزی بجان از بهر یک نان . پوریای ولی . ◄ از روی میل و رغبت . (ناظم الاطباء). ◄ بجان ِ در مقام مضاف به کلمه ٔ دیگر، معنی قسم بجان ِ و سوگند بجان ِ میدهد : بجان تو ای خسرو کامران کجا بردم این خود بدل در گمان . فردوسی . بجان زریر آن نبرده سوار بجان گرانمایه اسفندیار. فردوسی . و رجوع به جان شود.