بثی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بثی . [ ب َث ْ ی ی ] (ع ص، اِ) آنکس که زیاد مدح خلق کند. (از اقرب الموارد). بسیار مدح کننده ٔ مردم . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (منتهی الارب ). ◄ بسیاربار. (از اقرب الموارد). مردم بسیارخشم . (ناظم الاطباء) (آنندراج ).