بتوع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بتوع . [ ب ُ ] (ع مص ) منقطع گردیدن از چیزی یا کسی . (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). ◄ فروماندن در راه . (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). ◄ دوردست رفتن : بتوع در ارض ؛ دوردست رفتن در آن . (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب ).