بایس
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یِ) [ ع. ] (ص.) بی نوا، ناتوان.<br>
فرهنگ فارسی معین
(یِ) [ ع. ] (ص.) بی نوا، ناتوان.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بایس . [ ی ِ ] (ع ص ) بائس . مردی که به وی سختی یا بلیتی یا درویشی رسیده باشد. (آنندراج ). سختی رسیده . (مهذب الاسماء).