باملاحت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

باملاحت . [ م َ ح َ ] (ص مرکب ) که ملاحت دارد. نمکین . نمک دار. بانمک . ◄ خوش سخن . طیبت گوی . ملیح .