بالط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بالط. [ ل ِ ] (ع ص ) بلاط گسترنده و بلاط سنگهاست که در سرا و جز آن گسترده باشند. (از منتهی الارب ).