باعة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باعة. [ ع َ ] (ع ص، اِ) جمع بایع بمعنی فروشنده . ♦ باعةالعطر ؛ بوی فروشان . (یادداشت مؤلف ) : و باعةالعطر بالدیار المصر یعرفونه بکف النسر. (ابن البیطار). و باعةالعطر بالاندلس و بمصر ایضاً یعرفون ورقه [ ورق اکلیل الجبل ] . (ابن البیطار).
باعة. [ ع َ ] (ع اِ) صحن سرای . (آنندراج ). ♦ باعةالدار ؛ صحن سرای . (منتهی الارب ). ساحتها. (تاج العروس ). ◄ ناودان بام خانه . (ناظم الاطباء).