باریوم
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یُ) [ فر. ] (اِ.) فلزی که در طبیعت به صورت کربنات و سولفات یافت میشود و آن به ر نگ سفید مایل به زرد است. چگالی آن ۶/۳ است و هیچ گونه اهمیت صنعتی ندارد و مانند کلسیم آب را به آسانی تجزبه میکند. از غیرمحلول ترین اجسام است و چون اشعة ایکس از آن نمیگذرد در عکس برداری از رودهها از آن استفاده میشود.<br>