باروذی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باروذی . (اِخ ) ابوبکر احمدبن محمدبن بکر باروذی ازدی از مردم باروذ فلسطین . (معجم البلدان ج ٢). وی از ابوالحسین حمیدبن عیاش مسافری روایت دارد و ابوبکر محمدبن ابراهیم بن مقری اصفهانی از وی روایت کرده است . (انساب سمعانی ).
باروذی . (ص نسبی ) منسوب به باروذ که قریه ای است بفلسطین نزدیک رمله . (معجم البلدان ) (انساب سمعانی ).