بادله

بادلة. [ دِ ل َ ] (ع اِ) گوشت میان بغل وآن ِ پستان . ج، بادل . (مهذب الاسماء). گوشت پاره ای است مابین بغل و بن پستان . (منتهی الارب ) (آنندراج ). رجوع به بادل شود. (ناظم الاطباء). ◄ گوشت درون ران . (از تاج العروس ). و رجوع به بَأدِلة شود.

بادله . [ دِ ل َ ] (اِخ ) نهریست به مازندران نزدیک شاطرگنبد و محله ٔ لالم و فولادمحله . (سفرنامه ٔ مازندران و استرآباد رابینو چ ١٣٤٢ هَ . ق . ص ٥٨ و ١٢٣ و ١٦٢). رجوع به باوَل شود.

بادله . [ دِ ل َ / ل ِ ] (از هندی، اِ) لفظ هندی است بمعنی تار نقره که با طلا اندوده پهن سازند و جامه ها بدان بافند و پوشنده ٔ این قسم جامه را بادله پوش خوانند. سیدحسین خالص گوید : برخورد چنان گرم که آتش بدلم زد چون شعله سراپا ز طلا بادله پوشی . (آنندراج ). قسمی از پارچه ٔ زری . اثر شیرازی گوید : سبز من شمع برافروخته آید بنظر چیره ٔ بادله هرگاه گذارد بر سر. لفظ مذکور هندی است چه پارچه ٔ مذکور را در زمان صفویه از هند به ایران میبردند و بهمان اسم در ایران مشهور بوده و در اشعار آمده است . (فرهنگ نظام ). ◄ قسمی یراق کم عرض به پهنای دو قیطان که بحاشیه ٔ جامه ٔ زنان دوختندی زینت را.