بادخنده

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بادخنده . [ خ َ دَ / دِ ] (اِ مرکب ) خنده ٔ تلخ . زهرخند. خنده ٔ بدرد : یکی بادخنده بخندید شاه نیابم همی اندر آن هیچ راه . دقیقی .