باثعه

باثعه . [ ث ِ ع َ ] (ع ص )تأنیث باثع: شفة باثعه ؛ لب سرخ و سطبر از غلبه ٔ خون نزدیک به انشقاق رسیده . (منتهی الارب ) (آنندراج ).