باثعه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

باثعه . [ ث ِ ع َ ] (ع ص )تأنیث باثع: شفة باثعه ؛ لب سرخ و سطبر از غلبه ٔ خون نزدیک به انشقاق رسیده . (منتهی الارب ) (آنندراج ).