باباافضل کاشانی | رباعیات | رباعی شماره ۱۰

تا گوهر جان در صدف تن پیوست وز آب حیات گوهری صورت بست گوهر چو تمام شد، صدف را بشکست بر طرف کله گوشه سلطان بنشست