ایتام

(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ یتیم ؛ بی پدران و بی مادران.<br>

(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ یتیم ؛ بی پدران و بی مادران.

ایتام . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ یتیم . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) : آنگاه بباید ستمگران را داد ضعفا داد و داد ایتام . ناصرخسرو. مال ایتام و عجایز چون شیر مادر حلال دانند. (گلستان سعدی ). الحق امنای مال ایتام همچون تو حلال زاده یابند. سعدی .

ایتام . (ع مص ) یتیم دار شدن زن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). یتیم قرار دادن کسی را. (از اقرب الموارد).

مادرمردگان، پدرمردگان، بی‌مادران، بی‌پدران