اوحدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۲

آن ترک پری چهره، که مانند فرشتست یارب، گل پاکش ز چه ترکیب سرشتست؟ انصاف توان داد که: با لطف وجودش بنیاد وجود دگران از گل و خشتست زین بیش مده وعده به فردای بهشتم کامروز به نقد از رخ او خانه بهشتست با قامت او هر که نشاند پس ازین سرو بسیار کند سرزنش آن سرو که کشتست گفتم که: بگویم به کسی درد دل خویش از خود به جهان یک دل بی‌درد نهشتست جان را نبود قیمت و دل چیست بر او؟ کس نام چنین‌ها نتوان برد، که زشتست ای اوحدی، از سر بنهی بر خط او نه کامروز کسی بهتر ازین خط ننوشتست