انوری | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۷

بی‌تو جانا زندگانی می‌کنم وز تو این معنی نهانی می‌کنم شرم باد از کار خویشم تا چرا بی‌تو چندین زندگانی می‌کنم تو نه و من در جهان زندگان راستی باید گرانی می‌کنم صبر گویم می‌کنم لیکن چه صبر حیلتی چونین که دانی می‌کنم از غمم شادی و تا بشنیده‌ام از غم خود شادمانی می‌کنم در همه راه تمنا کردمی بر سر ره دیده‌بانی می‌کنم