اندون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اندون . [ اَ ] (ق ) آنجا. مقابل ایدون ؛ اینجا. (یادداشت مؤلف ) : زان همی خواهی که دائم می خوری تا چون زنان سر ز رعنائی گهی ایدون و گه اندون کنی . ناصرخسرو. و رجوع به آندون و انذون شود.
اندون . [ اَ ] (اِ) گچ . ◄ مرهم . ◄ مشمع. (ناظم الاطباء).