امیر معزی | قصاید | شماره ۴۲۱

سمنبری که فسونگر شدست عبهر او همی خلد دل من عبهر فسونگر او اگر خلیدن و افسون نباشد از عبهر چرا خلنده و افسونگر است عبهر او زعطر خویش همی بند و جادویی سازد دو زلف کوته جادو فریب دلبر او به من نگه کن و بنگر که بسته چون شده‌ام به بند جادویی اندر ز بوی عنبر او صنوبرست به قد آن نگار و طرفه بود صنوبری که گل نسترن بود بر او چنار بود تن من به پیکر آکنده چو شاخ بید شد اندر غم صنوبر او بتی که در سر او هست بارنامه حسن زشور عشق شدست این دلم مسخر او نه بر مجازست این شور عشق در دل من نه بر محال است این بارنامه بر سر او اگر چه خصم من است آن صنم نگویم من به هیچ خال که یارب تو باش داور او هزار سجده کنم پیش آن دو عارض خوب اگر سه بوسه دهم بر لب چو شکر او دلم ربود و به جان گر طمع کند شاید که هست رخت دل من به جمله بر خر او چه آفت است‌که از مادرش رسید به من مرا بکشت چو او را بزاد مادر او ز بهر فتنه همی مادرش بیاراید به عقدهای گرانمایه گردن و بر او ز عقد گوهر او آفتاب را حسد است مگر مدیح امیرست عقدگوهر او ظهیر دولت ابوبکر بن نظام‌الملک که روشن‌اند همه اختران ز اختر او اگر خلاف کند باهواش چرخ فلک زهم گشاده شود بی‌خلاف چنبر او ز بهر حشمت نامش سزد به گردون بر مه دو هفته خطیب و مجره منبر او گرش مراد بود کافسری نهد بر سر زقدر و مرتبه عیوق باید افسر او زخنجرش که چو در رزم آذر افروزد مکابره ببرد آب دشمن آذر او چه آذری که زمانی همی جدا نشود زدیده و دل بدخواه دود و اخگر او چو پیکرش بدرخشد زقلب لشکر میر قوی شود سوی پیکار قلب لشکر او زمانه را عجب آید چو آهنین گردد به کارزار درون باره تکاور او تکاوری که به کشتی همی کنم صفتش لگام و نعل بود بادبان و لنگر او به گاه جولان همچون عروس جلوه کند زطرف گوهر و زرین ستام زیور او چو سرفرازد وگردش کند به میدان در سپهر وار بود گردش مدور او به ابر ماند چون پی نهاد و نعره گشاد بود زگام درخش و زکام تندر او گرش برانی باد وگرش بداری کوه مرکب است مگر زین دو چیز گوهر او که دید کوه که ماند به باد جنبش او که دید باد که ماند به کوه پیکر او به‌گاه حمله به شبدیز و رخش ماند راست ظهیر دولت پرویز و رستم از بر او بزرگوار امیری که راد مردان را چو حلقه درکعبه است حلقه در او چنانکه نور دهد بر سپهر مهر به ماه به مهر نور دهد طلعت منور او اگرچه منظر خوبان بود بدیع‌الوصف ز منظر همه خوبان به است منظر او وگرچه مخبر نیکان بود رفیع القدر ز مخبر همه نیکان به است مخبر او اگرچه دریا در فعل خویش هست سخی سخی‌تر است ز دریا دل توانگر او به سان خلد برین است مجلسش‌گه بزم به مجلس اندر چون کوثرست ساغر او بتان خلخ و یغما چو حور عین زده صف میان خلد برین چون کنار کوثر او اگرچه در صفت شاعری و صنعت شعر شدست قدرت من در سخن مقرر او چو وقت شکر بود طبع شعرگستر من همی خجل شود از طبع جودگستر او ضمیر روشن او بر مثال خورشیدست چراغ من ندهد نور در برابر او همیشه تا که بود جنبش ستاره و چرخ زمانه تابع او باد و بخت رهبر او ز شاه حشمت و اقبال باد روز و شبش که هست حشمت و اقبال شاه در خور او