امیر معزی | غزلیات | شماره ۷

مرا نگارا با روی تو چه جای غم است که چون تو یار ز خوبان روزگار کم است بهشت و دنیا هر دو به هم نبیند کس بهشت و دنیا با هم مرا ز تو به هم است تو در دلم بنشستی و غم بشد ز دلم دلی که جای تو باشد درو چه جای غم است مرا دلیلی است کز عشق در جهان مثل است تو را رخی است که از حسن در جهان علم است