امیر معزی | غزلیات | شماره ۴۶

ای خوبتر ز یوسف ز این خوبتر مشو از چشم بد بترس و زخانه به در مشو یارت منم ز عالم و جایت دل من است یار دگر مگیر وبه جای دگر مشو گر خواستی ز حسن همی پایه بلند بر آسمان رسیدی ازین پیشتر مشو بد بودی آن زمان که ندادمت هیج پند اکنون که پند دادمت از بد بتر مشو