امتلاط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

امتلاط. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) ربودن . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).