الود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
الود. [ اَل ْ وَ ] (ع ص ) آنکه بسوی عدل میل نکند و منقاد نگردد. سرکش و نافرمانبر. ج، الواد. (از منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد). و رجوع به الواد شود. ◄ گردن سطبر. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). العنق الغلیظ.