التجاء
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ تِ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) پناه بردن، پناه جستن.<BR>۲- (اِ.) پناه.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) پناه بردن، پناه جستن. ۲- (اِ.) پناه.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
التجاء. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) التجا. رجوع به التجا شود.