اقعاط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اقعاط. [ اِ ] (ع مص ) واشدن از کسی و جداگردیدن . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (منتهی الارب ). ◄ فریاد کردن . (ناظم الاطباء). بانگ و فریاد کردن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ درشتی نمودن در سخن و فحش گفتن . ◄ خوار و سبک داشتن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).