اقبال لاهوری | پیام مشرق | محاوره ما بین حکیم فرانسوی اوگوست کنت و مرد مزدور

حکیم: «بنی آدم اعضای یکدیگرند» همان نخل را شاخ و برگ و براند دماغ ار خرد زاست از فطرت است اگر پا زمین ساست از فطرت است یکی کار فرما، یکی کار ساز نیاید ز محمود کار ایاز نبینی که از قسمت کار زیست سراپا چمن می‌شود خار زیست مرد مزدور: فریبی به حکمت مراای حکیم که نتوان شکست این طلسم قدیم مس خام را از زر اندوده ئی مرا خوی تسلیم فرموده ئی کند بحر را آبنایم اسیر ز خارا برد تیشه‌ام جوی شیر حق کوهکن دادی‌ای نکته سنج به پرویز پرکار و نا برده رنج خطا را به حکمت مگردان صواب خضر را نگیری بدام سراب به دوش زمین بار، سرمایه دار ندارد گذشت از خور و خواب و کار جهان راست بهروزی از دست مزد ندانی که این هیچ کار است دزد پی جرم او پوزش آورده ئی به این عقل و دانش فسون خورده ئی