اقبال لاهوری | پیام مشرق | شعله در آغوش دارد عشق بی‌پروای من

شعله در آغوش دارد عشق بی‌پروای من بر نخیزد یک شرار از حکمت نازای من چون تمام افتد سراپا ناز می‌گردد نیاز قیس را لیلی همی نامند در صحرای من بهر دهلیز تو از هندوستان آورده‌ام سجده شوقی که خون گردید در سیمای من تیغ لا در پنجه این کافر دیرینه ده باز بنگر در جهان هنگامه الای من گردشی باید که گردون از ضمیر روزگار دوش من باز آرد اندر کسوت فردای من از سپهر بارگاهت یک جهان وافر نصیب جلوه ئی داری دریغ از وادی سینای من با خدا در پرده گویم با تو گویم آشکار یا رسول الله او پنهان و تو پیدای من